Fyrirtaka í málinu gegn nímenningunum fór fram í morgun og kröfðust verjendur þess að fá aðgang að öllum þeim gögnum sem tengjast málinu og má vera að hafi enn ekki verið lögð fram. Settur ríkissaksóknari í málinu, Lára V. Júlíusdóttir, hefur tvisvar sinnum synjað sömu kröfu Ragnars Aðalssteinssonar, fyrst þann 9. apríl og svo hinn 29. júní, og sagt að málið verði byggt á þeim gögnum sem nú hafa verið lögð fram.
Vefsíða Morgunblaðsins gerði fyrirtökunni ágætis skil og vitnaði meðal annars í orð Ragnars:
Hafi það verið leikur einn hjá ákæruvaldinu að synja um gögnin, ef þau væru ekki til, væri það væri slík móðgun við hina ákærðu, dóminn og verjendur að hann neitaði að trúa því. Það benti til þess að einhver gögn væru til sem ekki hefðu verið afhent. Sagðist hann ekki sjá annað en að dómurinn verði að beita settan ríkissaksóknara viðurlögum, áminningu eða öðru því sem rétturinn hefði tiltækt.
Í málflutningi um kröfuna sagði Ragnar, að enginn vafi léki á því, að hann og skjólstæðingar hans eigi rétt á öllum rannsóknargögnum málsins. Því verði dómurinn að komst að niðurstöðu um aðgang að þessum gögnum til að tryggja rétt sakborninga til að skoða rannsóknargögnin og að ákæruvaldið geti ekki valið úr gögn til að leggja fram. Dómurinn gæti úrskurðað, að verjendum og skjólstæðingum verði gefinn kostur á að skoða rannsóknargögn í fórum ákæruvaldsins eins og þau voru send frá lögreglu.
Fyrr um morguninn hafði blaðamanni Mbl.is þótt ástæða til að birta frétt um fyrirtökuna með fyrirsögninni „Fámennt í héraðsdómi“ en þar sem sagði meðal annars:
Afar fámennt er í Héraðsdómi Reykjavíkur þar sem fyrirtaka í máli níumenninganna sem eru ákærðir fyrir árás á Alþingi er tekið fyrir. Samkvæmt upplýsingum frá fólki á staðnum eru ekki allir hinna ákærðu viðstaddirfyrirtökuna og fáir stuðningsmenn þeirra fylgjast með.
Hvernig fær blaðamaðurinn út þá niðurstöðu að „afar fámennt“ sé í héraðsdómi þegar þó nokkur fjöldi fólks mætti þangað – blaðamenn, þingmaður, sakborningar og stuðningsmenn? Líklega vegna þess að hingað til hefur verið svo fjölmennt á staðnum að færri hafa komist að en vilja. Það er þó enginn mælikvarði á viðveru í dómsmálum enda algjört einsdæmi að slíkur fjöldi mæti til að fylgjast með réttarhöldum sem hingað til hefur verið raunin. Með þeirri rökfræði sem blaðamaður Mbl.is beitir hér mætti daglega skrifa fréttir um hversu „afar fámennt“ er við fyrirtökur og aðalmeðferðir dómsmála í Héraðsdómi Reykjavíkur.
Önnur vefumfjöllun var ágæt en þó heldur smávægileg miðað við það magn upplýsinga sem kastað var fram og til baka í fyrirtökunni. Stuttar fréttir birtust á Eyjunni, Vísi og vefsíðu RÚV og var loks fjallað ítarlega um fyrirtökuna í útvarpsfréttum síðastnefnda miðilsins í hádeginu, þar sem meðal annars var rætt við Ragnar Aðalsteinsson.
Það var þó heldur óþægileg sjón að sjá á forsíðu RÚV í morgun (sjá skjámynd hér að neðan). Enn á ný var farið óvarlega með meinta sekt nímenninganna og sagt að fjallað hafi verið um „mál vegna árásar á Alþingi“. Þó þetta sé að einhverju leyti smáatriði er nauðsynlegt að minna fjölmiðlafólk stöðugt á nauðsyn þess að vinna samkvæmt þeirri meginreglu að fólk sé saklaust uns sekt er sönnuð (samkvæmt skilgreiningu réttarríkisins).
Það sama var uppi á teningnum í kvöldfréttum Stöðvar 2. Þar var sagt frá fyrirtökunni, sem fréttamaðurinn sagði reyndar (af óskiljanlegum ástæðum) að hafi átt að fara fram, og bætt við:
Málið snýst um árás á Alþingi í tengslum við búsáhaldabyltinguna árið 2008.
Enn á ný tekur fréttmaður þá afstöðu að um árás hafi verið að ræða en ekki að verið sé að höfða dómsmál vegna meintrar árásar. Það er forvitnilegt að vita hvort einhvern tíma megi búast við því að fyrirtaka í málinu geti átt sér stað án þess að slíkir fyrirfram dómar birtist í fjölmiðlum!
Í sjónvarpsfréttum RÚV var passað upp á orðalagið og í nokkuð góðum, grófum dráttum sagt frá því sem átti sér stað í dag. Í lok fréttarinnar sagði eftirfarandi:
Tveir þingmenn hafa opinberlega lýst því yfir að Alþingi eigi að falla frá ákærunum. Eiríkur Tómasson lagaprófessor segir að brotið sé þess eðlis að engu skipti þótt Alþingismenn samþykktu að afturkalla það.
Ekki er augljóst hvers vegna RÚV ákvað að bæta þingmönnunum tveimur inn í fréttina enda er töluvert langt síðan þeir létu umrædd orð sín falla. Samt sem áður var skoðun Eiríks Tómarssonar, lagapróferssors, notuð í kynningartexta fréttarinnar, þ.e. þeim texta sem lesinn er við upphaf fréttarinnar og þannig í raun gert að þungamiðju fréttarinnar:
Lagaprófessor segir ótilhlýðilegt að þingmenn fari fram á að Alþingi falli frá ákærum á hendur níu manns.
Raunveruleg þungamiðja fréttarinnar – og þar af leiðandi kynningartextinn – hefði auðvitað átt að vera krafan um að öll gögn málsins séu lögð fram og gerð aðgengileg sakborningum og verjendum.
Svipan sagði stuttlega frá því þeim rétti sakborninga að fá aðgang að öllum gögnum máls sem höfðað er gegn þeim. Fréttavefsíðunar DV, Smugan og Pressan fjölluðu ekki um fyrirtökuna en þær tvær síðastnefndu sögðu í gær frá nýjum bæklingi á ensku um málið, sem dreift var á Bókamessu Anarkista (Anarchist Bookfair) í London um helgina. Pressan birti meira að segja myndband frá atburðinum þar sem stuðningsmaður nímenninganna segir frá málinu.
_____________________________________________________________
15. september 2010
Þann 15. september fór fram fyrirtaka í málinu þar sem kveðinn var upp úrskurður héraðsdómara um meinta vanhæfni setts saksóknara, Láru V. Júlíusdóttur. Eins og þau sem fylgst hafa með fréttum úrskurðaði héraðsómur hana hæfa og hyggjast fjórir nímenninganna kæra úrskurðinn.
Eins og áður var áhugavert að fylgjast með fréttaflutningi af málinu – en á sama tíma dapurlegt.
Á vefsíðu Ríkisútvarpsins birtist frétt með titilinum „Saksóknari ekki vanhæfur“. Fréttin var stutt og snubbótt en í lok hennar sagði:
„Allt var með kyrrum kjörum meðan á fyrirtökunni stóð og sást hvorki til lögreglu né mótmælenda í Héraðsdómi.“
Hingað til hafa flestir fjölmiðlar kallað allt það fólk mótmælendur, sem látið hefur sjá sig við fyrirtökur í málinu, sýnt nímenningunum stuðning og stundum endað í stimpingum við lögregluna vegna fjöldatakmarkanna í dómssal eða jafnvel í dómshúsinu sjálfu. Þann 15. september mætti, eins og alltaf, fjöldi fólks sem RÚV hefði venjulega kallað mótmælendur. En með ofangreindri setningu var reynt að gefa til kynna að í fjarveru mótmælenda væri loks hægt að halda fyrirtöku í ró og spekt.
Einn stuðningsmanna nímenninganna hafði samband við RÚV, benti þeim á vitleysuna og orðaði hlutina á skemmtilegan og skarpan hátt, sem við leyfum okkur að vitna í hér:
Í frétt RUV er gefið í skyn að aðrir hafi fylgst með fyrirtökunni en vanalega, eða alls engir. Við fyrirtökuna var nákvæmlega sama fólk og vanalega, að lögreglu undanskilinni en hún var ekki sjáanleg í húsinu.
Við fyrirtökuna voru nokkur hinna ákærðu, fjölskyldur þeirra og vinir, allt eins og venjulega. Fullur salur af sama fólki og venjulega. Ef við höfum áður verið kölluð mótmælendur í fréttum er rétt að halda því áfram eða hætta því alveg og horfast í augu við þá staðreynd að það er almenningur sem mætir í héraðsdóm í öllum sínum fjölbreytileika. Ég vil gjarnan gangast við nafnbótinni mótmælandi en finnst ekki í verkehring ríkisstofnunar að skipa almenningi í hólf á grundvelli hæpinna staðalímynda. Að láta eins og friðsemd skýrist af fjarveru “mótmælenda” lýsir furðulegu viðhorfi fréttastofu til þeirra sem fylgjast með réttarhaldinu og hafa orðið vitni að hinum ótvíræðu tengslum lögreglu og ofbeldis, hinn aldni mótmælandi Thor Vilhjálmsson er þar á meðal.
Ég óska eftir að fréttastofa leiðrétti fréttina.
Fréttastofan var fljót að svara:
Fréttin hefur verið leiðrétt á vefnum okkar. Það er mjög góð ábending hjá þér og ég er henni alveg sammála. Mistökin urðu vegna þess að einn fréttamaður, ég, var í héraðsdómi og annar í húsi sem tók við mjög stuttum skilaboðum frá mér úr héraðsdómi þar sem ég var á hlaupum að reyna að ná tali af verjendum. Þannig varð þessi misskilningur.
Loks var fréttinni breytt.
Ekki var sagan önnur hjá Vísi, þar sem blaðamaðurinn Jón Hákon Halldórsson skrifaði fréttina „Lára hæf sem settur saksóknari“. Í fréttinni sagði m.a. [feitletrun er rvk9.org]:
“Lára V. Júlíusdóttir settur saksóknari í máli níumenninganna sem réðust á Alþingi er hæf til þess að sækja málið að hálfu ákæruvaldsins.”
Glöggur lesandi hafði samband við Jón Hákon, benti honum á hlutdrægni hans og hvernig þessi fréttaflutningur stangaðist á við annan fréttaflutning hans af dóms- og sakamálum. Við leyfum okkur að birta bréf lesandans í heild sinni:
Ég var að lesa nýjustu fréttina þína um níumenningana og ég get ekki orða bundist. Þú segir: “Lára V. Júlíusdóttir settur saksóknari í máli níumenninganna sem réðust á Alþingi er hæf til þess að sækja málið að hálfu ákæruvaldsins.” Í máli níumenningana sem RÉÐUST Á ALÞINGI? Hver segir að nokkur maður hafi ráðist á Alþingi? Er þér skyndilega hætt að vera kunnugt um þá einföldu réttarreglu að menn séu saklausir uns sekt þeirra er sönnuð?
Ég fletti nafninu þínu upp í leitinni á Vísi með orðum eins og “grunaður” og “meintur” til þess að kanna hvort þú einfaldlega kynnir ekki þessi orð.
Viti menn:
10. september skrifar þú um mann sem grunaður er um að hafa sýnt barni ósæmilega kynferðislega hegðun.
10. september skilurðu eftir þig fyrirsögn um meintan barnaníðing.
23. ágúst skrifarðu um meint brot Ólafs Skúlasonar biskups.
7. júní sl. skrifarðu um meintan þátt Deutsche bank í meintri markaðsmisnotkun.
28. maí: meint brot Kaupþings.
20. maí: meint einelti
16. maí: meintir innbrotsþjófarSíðan: Meint efnahagsbrot, meint nasistakveðja, meintur akstur, meintar hótanir, ákærðir fyrir, grunaðir um, meintir mansalsmenn, meintur síbrotamaður, meintur árásarmaður, meint brot Straums, listinn er endalaus.
Hvers eiga þessir níumenningar að gjalda? Hvernig réttlætirðu það fyrir vinnuveitendum þínum, lesendum og hinum ákærðu almennu borgurum að þú útvarpir sekt þeirra á einum fjölsóttasta vef landsins? Veistu að ærumeiðingar eru lögbrot?
Með ósk um viðbrögð,
Að lokum var fréttinni breytt en þá hafði hún staðið óbreytt í tæpan hálfan sólarhring.
En þessu er ekki lokið því þessi athugasemd breytti því ekki að í Fréttablaðinu morguninn eftir, þann 16. september, birtist frétt sama efnis en eftir annan blaðamann sem virðist þó hafa endurskrifað fyrri fréttina gagnrýnislaust. Í fréttinni segir einmitt [feitletrun er rvk9.org]:
Lára V. Júlíusdóttir, settur saksóknari í máli nímenninganna sem réðust á Alþingi, er ekki vanhæf til þess að sækja málið af hálfu ákæruvaldsins, samkvæmt úrskurði dómara hjá Héraðsdómi Reykjavíkur.
Samkvæmt heimildum Rvk9.org hafa fjölmargir haft samband við Fréttablaðið, bent á þennan fyrirfram dóm og krafist leiðréttingar. Við henni er búist í Fréttablaðinu á morgun.
Við leyfum okkur að rupla orðum ónafngreinds bloggara sem sagði um umfjöllun fjölmiðla af fyrirtökunni, að Lára V. Júlíusdóttir væri ekki vanhæf til að sækja málið gegn nímenningunum, en blaðamenn virtust hins vegar flestir vanhæfir um að fjalla um málið
Í Morgunblaðinu var ágætis frétt en samkvæmt plássinu sem henni hlotnaðist, sem og stærð hennar, virðist sem málið fái athygli þar á bæ mælda eftir því hversu miklar stimpingar eiga sér stað á milli lögreglu og stuðningsmanna nímenninganna.
Pressan, AMX og VefÞjóðviljinn létu það vera að fjalla um málið í þetta skiptið og fréttir Smugunnar og Svipunnar voru að mestu innihaldslausar. Hin síðastnefnda birti þó fjári góðar myndir – sjá hér.
_____________________________________________________________
29 júní 2010, kl. 10:50 (allur teksti sóttur á netið 22:00-22:50, 29 júní 2010)
Hljótt hafði verið um málefni nímenninganna í bloggheimum mestallan júní, en upphaf aðalmeðferðar í máli þeirra 29 júní 2010 kveikti að nýju einhverjar umræður um málefni þeirra.
Eyjan flutti frétt af kröfu Ragnars Aðalsteinssonar, lögfræðings nímenninganna, hafi farið fram á að settur ríkissaksóknari, Lára V Júlíusdóttir, yrði lýstur vanhæfur. “Ragnar: Lára V. vanhæf sem settur saksóknari í búsáhaldamálinu“.
Mbl.is flutti tvær fréttir af upphafi aðalmeðferðar, eina um kröfu Ragnars, “Segir saksóknara vanhæfan”, og aðra um að málið hefði verið tekið fyrir “Fyrirtaka í máli nímenninganna“. Aðalfréttapunktur þeirrar fréttar var sá að aðeins hluti viðstaddra hafi fengið að fara inn í salinn:
…Nokkur fjöldi fólks var við Héraðsdóm Reykjavíkur en einungis hluta hópsins var hleypt inn í réttarsalinn.
Meðal þeirra sem ekki fengu að fara inn í salinn, sal 101 sem er stærsti salurinn í héraðsdómi, var ljósmyndari Morgunblaðsins. Hann segir að nokkur hópur bíði fyrir utan en samkvæmt dagskrá dómstólsins er áætlað að fyrirtakan taki þrjátíu mínútur.
Fréttir mbl.is voru báðar frekar vinsamlegar mótmælendum – öfgalausar, og myndefni það sem fylgdi með fréttunum sýndi nímenningana og aðstandendur þeirra og stuðningsmenn sem söfnuðust saman í héraðsdómi um morguninn, klukkan 8:30, sem venjulegt vingjarnlegt fólk. Þetta var mjög ánægjulegt, því allt of oft hafa fjölmiðlar notað myndefni sem dregur fram hvað öfgakenndasta og neikvæðasta mynd af mótmælendum, og alls ekki dregin upp sú mynd af þeim að “venjulegt” fólk geti samsamað sig mótmelendunum eða málstað þeirra.
Aðrir netmiðlar fluttu sömu leiðis frekar hlutlausar fréttir af málinu. Upplegg fréttar Vísis var að réttarhaldið hafi verið friðsamlegt – sem er rétt: fyrirsögnin var “Allt fór friðsamlega fram í Héraðsdómi Reykjavíkur”. Fréttin var mjög hlutlaus, en blaðamaður tók fram að “Þó nokkuð af fólki var saman kominn í Héraðsdómi Reykjavíkur en þó fékk aðeins hluti hópsins að fara inn í réttarsalinn”. DV beindi sömu leiðis sjónum að þeirri stefnu Héraðsdóms til að takmarka aðgengi almennings að réttarhaldinu með aðstoð lögreglu. “Níumenningar fyrir dómi”:
Sem fyrr var töluverður fjöldi fólks mættur á svæðið til að sýna hinum ákærðu stuðning, þó þeir hafi verið færri en þegar málið var síðast tekið fyrir þann tólfta maí síðastliðinn.
Lögreglan var með einhvern viðbúnað í héraðsdómi í morgun en samkvæmt upplýsingum DV hefur allt farið vel fram. Líkt og þann tólfta maí síðastliðinn komust færri að en vildu í sal 101 í héraðsdómi í morgun og þegar ekki komust fleiri að var dyrunum að salnum lokað.
Hvorki AMX né Pressan fjölluðu um málið.
_____________________________________________________________
29 júní 10:00 (allur teksti sóttur á netið milli 11:00 og 12:00 29 júní 2010)
Nokkrar umræður spunnust um tvær fréttir mbl.is af upphafi aðalmálsferðar í máli nímenninganna 29 júní 2010.
Það var áberandi hversu margar þeirra bloggfærslna sem fréttir mbl.is kölluðu fram voru vinsamlegar nímenningunum. Til þessa hefur moggabloggið verið mjög fjandsamlegt nímenningunum, líkt og öðrum mótmælendum. Er það til marks um að viðhorf almennings til nímenninganna hafa verið að breytast til hins betra.
Aðeins ein færsla var beinlínis fjandsamleg nímenningunum, og var hún, líkt og ævinlega þegar slíkar færslur eða fréttir eru annarsvegar, full af gífurðyrðum og rangfærslum. Titillinn var einnig í lengra lagi, en það virðist ákveðin fylgni milli lengdar eða furðu fyrirsagna á moggablogginu og því hversu stæka íhalds og afturhaldsmennsku bloggararnir aðhyllast. Haukur Gunnarsson skrifaði færslu ssem bar titilinn “Skrýtið ef fólk heldur að það sé í lagi að skemma eigur og ráðast á fólk og þurfa svo ekki að svara fyrir það.” (29.06 2010 – enginn tímastipill á færslunni)
Nota svo þau rök að hafa verið að mótmæla og þá megi skemma og meiða. Ég vað niður við Alþingishúsið þessa daga og þvílík skrílslæti sem nokkrir sem betur fer ekki margir sýndu samborgurum sínum. Að sjálfsögðu eig það að svara til saka.
Jákvæðu færslurnar voru þó mun fleiri. “Siggi Hrellir” skrifaði færslu undir titlinum “Dýrt skal það vera” (29.6.2010 kl. 11:20)
Tilgangurinn með þessum ákærum er vafalaust að hræða almenna borgara til hlýðni. Eflaust munu sumir héðan í frá hugsa sig um tvisvar áður en þeir stunda frammíköll á þingpöllum líkt og Össur Skarphéðinsson forðum daga áður en hann fékk vel borgaða vinnu við svipaða iðju.
Þessi réttarhöld gera því miður lítið annað en að draga úr tiltrú almennings á dómstólunum. Jú, og að kosta fúlgur fjár, því að í hvert einasta skipti mætir stór hópur lögfræðinga á vaktina auk hins vanhæfa saksóknara nr. 2 og heill herskari af lögreglumönnum þeim til halds og trausts. Og héðan í frá bætast tveir embættisdómarar við þann eina sem fyrir var!
Annar bloggari sem nefnir sig “Klukk” skrifaði örstutta færslu undir titlinum “Þau verða öll sýknuð 100%” (29.6.2010, kl. 8:49):
Þessir níumenningar verða allir sýknaðir af öllum ákærum, ég er handviss um það.
Eða málið verður látið niður falla eða vísað frá.
Ef ekki þá er bara að vera með lögfræðing sem tapar ekki máli.
Bloggarinn “Klukk” setti þar fyrir neðan hlekk á youtube myndband af upphafi gamals sjónvarpsþáttar með Perry Mason.
Þessi færsla kallaði fram nokkur ummæli. Meðal þeirra var “Halldór” sem hafði áhyggjur af “rumpulýð”
Ég reikna fastlega með því að svo verði, enda á dómskerfið undir högg að sækja gagnvart rumpulýðnum. Ég veit að hluti “mótmælenda” er hreinlega óhress með að ekki skyldu fleiri meiðast á árásunum.
Og “Júlíus Valdimar Finnbogason” hafði einnig áhyggjur af því að sýknudómur myndi kalla fram almenna þjóðfélagsupplausn:
Mér finnst að það verði að finna þau sek því annars heldur fólk áfram að vera með uppsteit og gera það sem því sýnist. Það er vel hægt að mótmæla en það þarf ekki að haga sér illa til þess.
Þriðji nafnlausi bloggarinn, “Hecademus” sló þessu upp í grín, en lýsti þó undrun á nærveru lögreglunnar við réttarhöldin. Færslan hét “Skrípaleikur?” (29.6. 2010, kl. 10:56):
Þetta mál er sérstakt fyrir margar sakir.
Held að það sé nokkuð til í meintu vanhæfni Láru V. Júlíusdóttur. Það er nú varla líðandi að manneskja sem vinnur hjá sóknaraðila sæki á varnaraðila. Saksóknarar eiga jú að vera 100% hlutlausir.
En þetta væri þá varla í fyrsta skipti sem saksóknarar teldust vanhæfir…
Annars tel ég að það verði varla auðvelt mál að verjast gegn þessum ákærum, ef ríkið vill ná sínu fram þá nær það því. Oftast..
Annars er það hálf spes að hlaða salinn af lögreglumönnum, er slíkt ekki einsdæmi hér á landi?
Hefur lögreglan áður tekið vald yfir dómssal eins og hún gerði þegar verið að var taka málið hér fyrir á dögunum, þegar lögreglan ákvað hver fengi inn og hver ekki?
Einar Guðjónsson skrifaði færslu undir titlinum “Og varaþingmaður í fyrra lífi“, þar sem hann tók afdráttarlaust afstöðu með kröfu Ragnars um að Lára yrði lýst vanhæf, og talaði í því sambandi um að “þetta lið er orðið svo samdauna spillingunni að það veit ekki hvað er rétt eða hvað er rangt”. (29.6.2010, kl. 10:33):
Lára V Júlíusdóttir er ekki bara trúnaðarvinkona Alþingis og Jóhönnu heldur er hún líka fyrrverandi varaþingmaður og sat sem slík á fjórum þingum. Hún fær því eftirlaunagreiðslur frá brotaþolanum. Undrast mest að hún sjálf skyldi hafa sagt já án þess að hiksta. Það sýnir auðvitað að þetta lið er orðið svo samdauna spillingunni að það veit ekki hvað er rétt eða hvað er rangt. Dómsmálaráðherrann hikstaði ekki heldur og datt engin önnur í hug en Lára. Gleymdi alveg hinu klassíska grínleikriti valdstjórnarinnar eins og t.d. að skipa Sýslumanninn í Bolungarvík sem saksóknara.
Langbesta færslan á moggablogginu um málið kom frá Sigurði Sigurðarsyni, Sjálfstæðismanni, en hún sýnir mjög vel hversu mikið málstaður nímenninganna, þ.e. réttlætisins, í þessu máli hefur unnið á. Færslan bar titilinn “Tími til að hætta þessari vitleysu” (29.6.2010, kl 9:11):
Er nú ekki komin tími til að hættar þessari vitleysu? Ekki er enin ástæða til að lögsækja þennan hóp frekar en lyðinn sem felldi og brendi jólatréð. Eða þá sem brutu glugga í húsi stjórnarráðsins við Lækjartorg.
Við þurfum að standa vörð um rétt fólks til mótmæla og jafnvel þó þau fari lítilsháttar úr böndunum. Markmiðið með lögsókn ákæruvaldsins er að skapa fordæmi og fá fram refsingu fyrir háttalag sem þykir slæmt fyrir almannaheill.
Mótmæli á ekki að banna. Þau hafa engin áhrif á heill almennings, að minnsta kosti ekki til hins verra. Upp úr stendur að almannafrið var rofinn af allt öðrum en þeim níumenningum sem nú eru ákærðir og þaðan af síður var friðurinn ekki úti vegna þeirra hundruða sem óumbeðin tekið hafa líka á sig sök í þessu máli.
Banakhrunið upphafði allsherjarreglu íslensks þjóðfélagsi. Efnahagur þjóðarinnar hrundi af ástæðum sem öllum er fullkunnugt um. Þjóðin varð reið og sumir leyfðu hugsanlega tilfinningarnar bera skynsemina ofurliði. Þetta sama fólk myndi áreiðanlega ekki ganga inn á Alþingi í dag með sömu látum enda aðstæður allt aðrar. ástæðan er einfaldlega sú að valdstjórnin er ekki að berja á síbrotamönnum heldur fólki sem ann sinni þjóð og vildi mótmæli meðferð framkvæmdavalds og löggjafarvalda á henni.
Valdstjórnin stendur fyrir sínu. Þrátt fyrir mótmælin hefur enginn blettur fallið á viruleika hennar. Því væri henni sæmast að halda áfram við önnur verk og mikilvægari en að hlutast til um afleiðingar mestu óáran sem komið hefur fyrir íslensks þjóðfélags.
Við nánari umhugsun hefði nú verið gaman að leggja fram ályktun þessa efnis á landsfundi Sjálfstæðisflokksins um síðustu helgi. Þá hefðu orðið meiri læti en vegna ESB sem þó var ágæt skemmtun.
Við þessa færslu komu nokkrar athugasemdir, fæstar merkilegar. “Rafn Haraldur Sigurðsson” vildi þó minna Sigurð á að sýkna myndi kalla einhverja ofbeldisöldu yfir Alþingi:
Ég vona að þau verði sýknuð, ef það gerist þá get ég farið óáreyttur inn á þingpalla og lamið þingverði og verið með allskonar skrílslæti. Ég er jú bara að mótmæla.
Eða hvað?
Almennt séð var umfjöllun í bloggheimum um málið frekar vinsamleg að þessu sinni.
_____________________________________________________________
16. maí 2010 (Teksti sóttur á netið 16. maí)
Sigurður Grétar Guðmundsson birti á bloggi sínu bréf sem hann hafði sem hann hafði skrifað til Björns Vals, þingmanns VG. Færslan hét “Svar til Björns Vals Gíslasonar alþingismanns sem hann fékk frá mér á netinu“. (16.5.2010, kl. 11:52)
Heill og sæll Björn Valur
Og þakka þér fyrir að svara mér svo fljótt og með skilmerkilegum hætti. Ég hef lesið tillögu þína, greinargerðina og það sem þú birtir á heimasíðu þinni. Eftir að hafa kynnt mér þinn málflutning þá er ég hundrað prósent viss um að ég er ekki að misskilja neitt.
Ég tel það dapurlegt að þingmaður, maður sem situr á hinu háa Alþingi, skuli vera tilbúinn til að mæla því bót að gerð sé innrás á Alþingi, störf Alþingis trufluð og starfsmenn þingsins slasaðir.
Á heimasíðu þinni dregurðu nokkuð í land og viðurkennir að ekki sé hægt að láta uppvöðslulýð slasa starfsmenn Alþingis, minna má það tæplega vera. En þú vilt fría uppvöðsluseggina við húsbroti og öðrum brotum, það finnst mér með ólíkindum.
Ég hef sagt á mínu bloggi að búsáhaldabyltingin átti fullan rétt á sér og er þér sammála um að það var engin furða þó almenningur yrði yfir sig reiður og sár vegna hrunsins sem er auðvitað fyrst og fremst fjármála- og bankaafbrotamönnum að kenna en einnig FME og Seðlabanka en grundvöllinn lögðu Sjálfstæðis- og Framsóknarflokkur. Ég ætla hins vegar engan veginn að sýkna minn eigin flokk, Samfylkinguna, þátttaka hennar í Ríkisstjórn Geirs Haarde (lélegasta forsætisráðherra sem Ísland hefur nokkurn tíma haft) var meira en dapurleg. En því miður; við tókum flest þátta í dansinum í kringum gullkálfinn og höfðum trú á tortúlalubbunum sem nú blessunarlega verða að svara til saka.
En eitt er víst. Þegar almenningur rís upp og mótmælir ranglæti stjórnvalda og stofnana með skipulögðum og yfirveguðum hætti þá safnast að alskyns lýður að sem veit ekkert um hvað málið snýst; nú er komið tækifæri til að fá alvöruhasar. Við sáum í Sjónvarpinu hvernig ýmsir lubbar réðust að lögreglunni, oftast grímuklæddir, ég man eftir einum sem reyndi með klaufhamri að brjóta glugga í Stjórnarráðinu, ég man eftir því þegar bullurnar réðust inn á Hótel Borg á gamlársdag. Ég man líka eftir því þegar yfirvegaðir mótmælendur slógu skjaldborg um lögregluna fyrir framan Stjórnarráðið.
Ég leyfi mér að spyrja þig Björn Valur; hefur þú ekki þá yfirsýn að geta greint á milli þeirra sem mótmæltu hruninu, þjófnaðinum mikla sem brann á hverjum og einum og ruslaralýð sem safnast að heiðarlegum mótmælendum sem tala kröftuglega og hafa hátt. Ertu virkilega tilbúinn að slá skjaldborg um hvað vitleysingahóp sem hafði sig í frammi með ofbeldi?
Þú rekur söguna, segir frá gömlum guðlastdómum og berð þetta saman við óeirðirnar við Austurvöll 30. mars 1949. Ég er nú svo miklu eldri en þú og man þess vegna glöggt eftir því sem gerðist 30. mars 1949. Þá réðst ekki nokkur maður inn á Alþingi. Ólafur Thors, Stefán Jóhann Stefánsson og Eysteinn Jónsson létu dreifa flugriti um allan bæ og skoruðu á fólk að koma á Austurvöll og sýna þar með að Alþingi ætti að hafa starfsfrið. Hins vegar var Alþingishúsið fullt að utanaðkomandi “hvítliðum” en Sigurjón Sigurðsson lögreglustjóri hafði kallað Heimdall, félag ungra Sjálfstæðismanna til starfa og þjálfað þá á laun til að berja á fólki. Þegar merki var gefið þustu þeir út og hófu barsmíðar á öllum sem á vegi þeirra varð og lögreglan byrjaði gasárás.
Þú lítilsvirðir allt það fólk sem þarna kom, og sumir hlutu síðar þunga dóma, með því að bera þá einstaklinga saman við bullurnar sem réðust inn á Alþingi með ofbeldi og sitja nú undir ákærum sem þú vilt að Alþingi skipti sér af, ráðist inn á vettvang dómsvaldsins.
Ég er handviss um að þessar bullur, sem þú vilt nú gerast verjandi fyrir með því að Alþingi fari að skipta sér að störfum dómsvaldsins, eiga ekkert skylt við þær þúsundir sem tóku þátt í búsáhaldabyltingunni, þessar bullur vissu ekki nokkurn skapaðan hlut um hvað málið snérist, óreyndir unglingar sem vita ekkert hvað lífsbaráttan er, en voru komnir á vettvang til að fá “verulega skemmtilegan hasar”
Ég ætlast til að þingmenn hafi þann þroska til að skilja sauðina frá höfrunum og viðurkenni ekki hvaða framferði sem er af því það er undir formerkjum heiðarlegra mótmæla. Af því þú minnist á Þórberg Þórðarson í þinni greinargerð þá vil ég vísa til hans líka. Ég var að enda við að lesa seinni bók Péturs Gunnarssonar um ÞÞ. Þar kemur þessi mannlegi breyskleiki svo greinilega fram að viðurkenna allt svo fremi það sé undir ákveðnum formerkjum. Þórbergur afsakaði allt sem gerðist í Sovétríkjunum, Gúlagið var áróður, réttahöldin miklu fyrir stríð og aftökurnar áttu fullan rétt á sér, innrásirnar í Ungverjaland og Tékkóslóvakíu réttlætanlegar.
Á sama hátt er mörgum farið. Þeir viðurkenna rétt almennings til að mótmæla á kröftuglegan hátt óréttlætinu sem því er sýnt. En eins og Þórbergi er þér og fleirum ómögulegt að greina á milli hvað eru heiðaleg og réttsýn mótmæli, þið viðurkennið allt sem gert er undir merkjum þessarar hreyfingar, búsáhaldabyltingarinnar, og reynið ekki að greina atburðina.
Ég segi á mbl. blogginu að ef þú telur að þessi hópur, sem nú má sæta ákærum saksóknara, eigi skilið að fá að fara fram óáreittir þá ertu að segja að ef Nýnasistar eða Vítisenglar ráðast inn á Alþingi þá munir þú bregða fyrir þá skildi og vernda þá fyrir ásókn dómsvaldsins.
Eiga ekki allir að vera jafnir fyrir lögunum?
_____________________________________________________________
12. maí 2010 (Teksti sóttur á netið 16. maí)
Sigurður Grétar Guðmundsson bloggaði um málefni nímenninganna undir titlinum “Mega nýnasistar haga sér á sama hátt á þingpöllum og í dómssal?“, (12.5.2010, klukkan 23:33) og hélt því meðal annars fram að þeir væru “óeirðarseggir” sem hefðu “ruðst” inn á Alþingi, og efnt þar “til slagsmála og slösuðu starfsmenn þingsins”.
Lára Hanna Einarsdóttir er einn öflugasti bloggari hér á þessum síðum. Oft æði skörp en nú hefur hún tekið að sér að safna um sig hópi álitsgjafa sem eru henni hjartanlega sammála um “píslarvætti” óeirðaseggjanna sem ruddust inn á svalir á Alþingi, efndu þar til slagsmála og slösuðu starfsmenn þingsins.
Ég læddi þessari athugasemd inn hjá henni en ætla að láta hana koma hér fram í mínu eigin bloggi.
Þið ágætu álitsgjafar að framan. Snúum dæminu við og segjum sem svo að Alþingi hafi verið að fjalla um réttindi þeldökkra aðfluttra borgara með jákvæðum hætti, auka réttindi þeirra. Þá ræðst hópur nýnasista inn á svalir þingsalarins með háreisti og á endanum kemur til átaka milli starfsmanna Alþingis og nýnasistanna sem endar með að því nýnasistarnir slasa starfsmenn.
Væruð þið flest hér að framan tilbúin til að verja framgang nýnasistanna og þá einnig framgöngu þeirra í dómssal þegar mál þeirra yrði tekið fyrir þar?
Það hlýtur að vera, ef þið teljið ofbeldi og yfirgang við Alþingi, dómstóla og lögreglu réttlætanlegt þá hljóta allir að hafa sama rétt til slíkra aðgerða án tillits til skoðana, sama hver málstaðurinn er.
Þessi færsla kallaði á töluverðar umræður. Fyrsta athugasemdin kom frá “Skeggja Skaftasyni”:
Þetta er engan veginn sambærilegt dæmi.
Þegar þessi innrás á þingpalla var gerð hafði Alþingi og íslenskt stjórnkerfi setið sem lamað og horft á íslenskt hagkerfi hrynja. Mótmælendur voru að mótmæla því að Alþingi eða ríkisstjórn virtist ekki neina burði hafa til að gera neitt sem máli skipti í stöðunni. Það var að mörgu leyti mjög skiljanlegt að fólki var heitt í hamsi. Skýrsla RNA sýnir að stjórn landsins brást algjörlega. Þannig má segja að mótmælendur hafi að vissu leyti haft rétt fyrir sér. Ég er þó ekki að verja einstakar athafnir eða aðgerðir og allra síst handalögmál, en það hefur nú komið til handalögmála í mun minni deilum, t.d. verkfallsátökum. En dæmi um nýnasista er algjörlega ósambærilegt.
Aðrir tóku undir með Skeggja. Guðmundur Júlíusson:
Þú ættir að skammast þín fyrir að bera svona tvo hluti saman!! þeir eru svo gersamlega ólíkir að í engu verður samlíkingin!! ertu algerlega dofin fyrir því sem hér átti sér stað þegar að svokölluð búsáhaldabylting átti sér stað?
Aðrir voru sammála Sigurði. “Mummi” hafði m.a. þetta að segja:
Sammála Sigurði um að það þurfi að stada vörð um helstu stofnair lýðveldisins. Það er og verður fordæmisgefandi ef slíkt verður látið óátalið. Í flestum Vestræum lýðræðisríkjum þá hefði lögreglunni verið beitt mun fyrr og mun harkalegri aðferðir hefðu verið viðhafðar víða. Það er svo sem ekki mælkikvarðinn hversu hart á að taka á mönnum heldur hvar liggja mörk skynseminnar. Það virðist hafa farið fyrir ofan garð og neðan á meðan á mótmælunum stóð og það að menn eru farnir að safnast saman fyriri utan hjá embættismönnum verður sennilega ekki til þess að hæft fólk gefi fram til opinberra starfa. Velkomin á nýtt Ísland þar sem að glæpir og harka eru daglegt brauð, mótmæli af ýmsu tagi líka og það þarf að grípa inn í atburðarrásina og draga línuna í sandinn og ég finn til með því fólki sem fór yfir línuna en athöfnum fylgja afleiðingar. Lifiði heil á Íslandinu góða
Axel Jóhann Hallgrímsson tók einnig undir með Sigurði:
Ég er algerlega sammála þér Sigurður. Þetta snýst um lýðræðið og virðingu fólks fyrir því. Í fullu og raunsönnu lýðræði eru allar skoðanir leyfðar, líka nasismi. Þó ekki þurfi að fara í grafgötur með hvað skoðun við flest höfum á þeim félagsskap.
Um hvað snúast mótmæli? Jú, hópur fólks er ósáttur við eitthvað og mótmælir framgöngu þess, í þessu tilfelli var fólk ósátt við það sem framfór á Alþingi og mótmælti fyrir utan þinghúsið. Enda lýðræðislegur réttur fólks.
Eitthvað svipað myndu nýnasistar gera væru þeir ósáttir við störf þingsins og vildu sýna það. Við erum öll sammála um að við myndum aldrei líða þeim árás á þinghúsið eða inn í það, enda væru þeir þá komnir langt út fyrir sinn lýðræðislega rétt.
Þegar Skeggi og Guðmundur segja þetta ekki sambærileg dæmi viðurkenna þeir í raun að þeir myndu ekki líða Nasistum árás á Alþingi. Það er verknaðurinn sem slíkur sem gildir ekki pólitískar skoðanir geranda. Þeir sem vilja flokka glæpi eftir pólitík eru komnir út á verulega hálan ís svo ekki sé dýpra í árinni tekið.
Sigurður svaraði þessum og öðrum athugasemdum sem hann hafði fengið:
Guðmundur Júlíusson, átt þú engin sterkari rök ef þú ræðir mál en segja að viðmælandi þinn eigi að skammast sín. Ég mun ekki hafa slík eða sambærileg orð um þig, þú átt fullan rétt á því að hafa skoðanir og ef þú vilt að “sumir” megi brjóta lög og hefðir en “aðrir” ekki, allt eftir skoðunum, ertu vissulega á hálum ís. Þá ertu á sama grunni og bankamennirnir sem töldu sér allt leyfilegt, líka að gefa skít í lög og reglur, einnig að setja alla banka þjóðarinnar á hausinn sem alþýða landsins verður nú að blæða fyrir.Búsáhaldabyltingin var mjög skiljanleg og flestir létu þar hressilega í sér heyra. En eins og alltaf þegar til sterkra mótmæla kemur, sem borgararnir hafa fullan rétt á, þá læðast ýmiskonar öfgaöfl í kjölfarið og þau öfgaöfl vita oft ekki um hvað málið snýst. Þessir angurgapar sem ruddust með ofbeldi á Alþingi og starfsmenn þess eiga engan rétt á því að teljast til búsáhaldabyltingarinnar, ungir ofbeldisseggir sem vita nákvæmlega ekkert hvað lífsbaráttan er og hve hörð hún oft á tíðum er.
Við verðum að vera samkvæm sjálfum okkur; annaðhvort er óheimilt að ráðast á Alþingi og starfsmenn þess eða ekki. Ef þessum hópi er það leyfilegt og hann kemst upp með það erum við komin út af braut lýðræðis og réttarfars, þá hljóta allir mega gera það sama, þá skiptir ekki máli hvort angurgaparnir kalla sig anarkista, nýnasista, vitleysinga eða ofbeldisseggi sem vilja komast í hasar.
_____________________________________________________________
12. maí 2010 (Teksti sóttur 16 maí)
Jón Magnússon Hæstaréttarlögmaður og fyrrverandi alþingismaður Sjálfstæðisflokks skrifaði um það sem hann kallaði lýðskrum Björns Vals undir titlinum “Þinghús fáránleikans vill dómstóla fáránleikans“:
Stundum er sagt að umræður og skrif á blogginu sé ómerkilegt. Vel kann það að vera rétt á stundum. Fátt jafnast þó á við fáránleikann í máli þingmannanna Björns Vals Gíslasonar og Guðmundar Steingrímssonar í dag. Þó er verra að þeir virðast ekki bera skynbragð á stjórnskipun landsins. Það er alvarlegt þar sem þeir eru til þess kjörnir að fjalla um slík mál.
Í dæmalausu lýðskrumi Björns Vals og Guðmundar koma fram sjónarmið sem verða ekki skilin með öðrum hætti en þeim að þeir telji eðlilegt að stjórnmálamenn grípi fram fyrir hendur ákæruvalds og dómsvalds. Hvar er réttarríkið statt ef það á að vera komið undir geðþóttaákvörðun stjórnmálamanna hvort fólk er ákært eða ekki? M.a. til að koma í veg fyrir það var stofnað embætti ríkissaksóknara til að aðskilja rannsókn og saksókn mála frá stjórnmálunum. Áður hafði þetta verið á verksviði dómsmálaráðherra.
Þegar óeirðafólkið sem sótti að Alþingi, slasaði starfsfólk við öryggisvörslu og olli eignaspjöllum er sótt til saka fyrir framferði sitt, þá finnst þeim Birni Val og Guðmundi eðlilegt að stjórnmálin hafi afskipti af málinu. Treysta þeir ekki dómstólum landsins?
Óneitanlega senda þessir þingmenn furðuleg skilaboð nú þegar óeirðarfólkið sýnir dómstólum algjöra lítilsvirðingu, eftir að hafa sýnt Alþingi lítilsvirðingu. Þetta er í fyrsta skipti sem dómsstólum er sýnd lítilsvirðing og reynt að tálma störfum þeirra. Það er alvarlegt mál og í kjölfar þess er málflutningur þingmannanna þeim til skammar.
Ef til vill er þeim vorkunn eftir að hafa hlustað á holtaþokuvælið í dómsmálaráðherra í framhaldi af því að óeirðafólkið veittist að dómsvaldinu og lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu bauð óeirðafólkinu síðan í kaffi á lögreglustöðina. Í framhaldi af því var að sjálfsögðu eðlilegt að prestur Laugarnessafnaðar skyldi blessa yfir athæfið. Kirkjan á jú alltaf sína svörtu sauði.
Töluverðar umræður mynduðust um þessa færslu, en Jón áréttaði m.a. skoðanir sínar, og þóttist þá geta fullyrt um persónulega fjárhagsstöðu nímenninganna – þrátt fyrir að það hafi ekkert komið fram um hana í fjölmiðlum:
Guðmundur að sjálfsögðu getur mörgum hitnað í hamsi en það afsakar aldrei lögbrot. En það sem þarna gerðist hafði ekkert með það að gera að fólki hitnaði í hamsi. Þetta var skipulögð aðför að Alþingi. En það er athyglivert og þú ættir að athuga það Guðmundur að þetta fólk ræðst á stjórnkerfið. Fyrst á Alþingi síðan stjórnarráð og núna dómstóla en það skiptir sér ekkert af þeim sem ollu hruninu. Það verslar áfram við fyrirtæki þeirra og hefur ekki haft upp neinar athugasemdir við þá aðila. Það er of ódýrt að afsaka þessa skiplögðu aðför að stjórnkerfi landsins með því að fólki hafi hitnað í hamsi. Óeirðarhópurinn er ekki fólk sem missti sitt í hruninu. Það tapaði ekki atvinnu eða eignum.
