RVK9

Úr málflutningi Ragnars Aðalsteinssonar:

„Stundum verðum við að þola tafir. Svona töf skiptir engu máli miðað við mikilvægi þess að fólk fái að láta í ljós skoðanir sínar. Ef þetta fólk verður dæmt í fangelsi munum við ekkert tala í þessu landið næstu árin. [Ragnar bendir á að fólk muni sjá hlutina sem svo að það hafi, eða hafi ekki, tök á að fara í fangelsi í svo og svo langan tíma, og ákveða þátttöku sína í mótmælum með hliðsjón af því.] Ef nímenningarnir verða dæmdir þá vegum við að grundvelli lýðræðis- og réttarríkisins sem við erum þó að reyna að búa til.“

Úr málflutningi Ragnars Aðalsteinssonar, verjanda:

„Ég vík nú að því sem skjólstæðingar mínir eiga að hafa gert. Það er óumdeilt að Ragnheiður Ester gekk inn í húsið, upp stigann og út. Það er ómögulegt fyrir mig að skilja hví hún ætti að sæta fangelsivist fyrir það.

Sólveig Anna er sökuð um að hafa ruðst upp stiga. Ég held hún hafi aldrei farið upp stigann. Það var hún t.d. sem gat skorið úr um það hvernig þingvörðurinn læsti fólkið inni [hún hlýtur því að hafa staðið nærri hurðinni]. Hún er samt sem áður sögð hafa ruðst og haldið fólki sem ég hef bent á að fær ekki staðist, það að hún hafi stöðvað fólk með ofbeldi.“ [Vísar í myndbandið.]

„Snorri Páll er sagður fara upp á pallana. Það þýðir, ef rétt er, að hann hafi farið upp allan stigann. En enginn hefur borið um það að hann hafi ruðst. Engin sönnunargögn eru til um það, ekkert sem segir að hann hafi ógnað. Síðara atriðið [sem hann er sakaður um] í ákæru eru engar upplýsingar um hvernig hann reyndi að frelsa handtekinn mann. Ég verð að fá að sjá eitthvað um það í ákærunni. Það er réttur fólks að byggja málsvörn á því sem fram kemur í ákærunni!“

„Hvað Steinunni varðar er fyrsta atriðið að tengja hana við Alþingishúsið, en það hefur ekki verið gert. Hún var utan við húsið við gulan borða. Ekki er ljóst af skjölum málsins hvaða erindi hún átti þangað. Það þótti nóg til að handtaka hana að hún gekk í átt að lögreglumönnum. Hún er nú ákærð fyrir að gera árás á Alþingi.“

Úr málflutning Ragnars Aðalsteinssonar, verjanda:

„Hver getur gert kröfu samkæmt 231.grein? Það hlýtur að vera sá sem fær sérstakt umboð frá forsætisnefnd Alþingis. Ákæruvaldið byggir á að kært sé fyrir Alþingi, ekki skrifstofu Alþingis, nema hún fái umboð frá forsætisnefnd. Það er kveðið skýrt á að forseti fer með æðstu stjórn þingsins, skrifstofustjóri fer með administration, s.s. innkaup á pappír og blýöntum. Hann tekur engar ákvarðanir fyrir hönd Alþingis og þetta er meiriháttar ákvörðun, að krefjast þess að níu borgarar sæti allt að lífstíðarfangelsi.“

„Það verður ekki dæmt fyrir 231. grein af þessum formsástæðum. Ég minni aftur á „annan honum óheimilan stað” [orðalag í lagabókstafnum]. Lögin kveða á um að ólöglegt sé að fara niður í skip, þ.e. vistarverur skipverja, en ekki upp á þilfar þess. Í þessu tilviki þarf ekki að velkjast í vafa um að þetta var heimilur staður, sérstaklega heimilur. Markmið þessa ákvæðis er að vernda einkalíf, sem fer ekki fram í þingsölum. Það þarf ekki að loka þingsölum til að vernda einkalíf þingmanna. Í þingsölum eru myndavélar sem taka upp allt sem fer fram, því er ekki hægt að tala um einkalíf þar.“

Um málflutning ákæruvaldsins:

Lítið nýtt kom fram í málflutningi saksóknara, Láru V. Júlíusdóttur. En þó kom eitt og annað athyglisvert fram. Þar bar hæst tilraun Láru til að mála nímenningana sem skipuleg glæpasamtök og að dæma eigi meintan glæp þeirra sem “samverknaðarbrot” og vitnaði þar til dóms í svokölluðu “Keilufellsmáli” – líkt og í því máli ætti að dæma alla hinna ákærðu nímenninga saman fyrir þann glæp sem ákært er fyrir, þó ekki lægi ljóst fyrir hver gerði hvað.

En þessi samlíking er vægast sagt fáránleg – og gjörsamlega fráleit.

Hér er brot úr dómnum frá vef Héraðsdóms Reykjavíkur, svo lesendur rvk9.org geti sjálfir séð hversu fráleitt er að bera þessi tvö mál saman. Nöfn, kennitölur og heimilisföng hefur verið fjarlægt úr textanum:

Keilufells málið snýst um húsbrot og sérstaklega hættulega líkamsárás. Hópur manna ruddist í heimildarleysi inn í íbúðarhús við Keilufell og veist að 7 mönnum sem þar voru í stofu og slegið þá ítrekað í höfuð og víðs vegar um líkama með hættulegum vopnum og bareflum, þ. á m. járnstöng, járnröri, hamri, sleggju, gaddakylfu, golfkylfu, hafnaboltakylfu, hnífi og öxi.

Afleiðingar af árásinni urðu eftirfarandi:
Einn þeirra hlaut skurð á hnakka og mar yfir mjaðmarkamb.
Annar hlaut beinbrot á báðum höndum og útbreidda mjúkvefjaáverka.
Sá þriðji hlaut skurð á höfði, opið sár á framhandlegg og yfirborðsáverka víðs vegar um líkamann.
Sá fjórði hlaut tvo skurði aftan á hnakka og mar á handlegg.
Sá fimmti hlaut yfirborðsáverka víða um líkamann, mar á brjóstkassa og svöðusár á vinstra herðablaði.
Sá sjötti hlaut skurð, kúlu og yfirborðsáverka á höfði, brot á miðhandarbeini hægri handar og bólgur og mar á olnboga og hægri handlegg.
Sá sjöundi hlaut nokkra skurði á höfði, þ. á m. 7 sm langan og djúpan skurð aftan á hnakka vinstra megin og annan 8 sm langan skurð í framhaldi af honum aftur fyrir á hnakka, bólgur í andlit, glóðaraugu, brotinn augnbotn og brotin andlitsbein, brot á vinstri handlegg, rifbrot og loftbrjóst.

“Varðandi þátt hvers og eins um sig”, og telur Lára nú upp hvernig háttsemi hvers og eins á undir þetta ákvæði 107, og hvernig ákærðu hlýddu ekki eða “réðust á” þingverði og öll sú “háttsemi” þeirra braut á opinberum starfsmönnum, þingvörðum, sem eru í “einkennisbúningum” og þar með komið í veg fyrir að menn gætu sinnt starfi sínu. “Óþekktir menn” eru sagðir aðstoða við öll þessi brot gegn 107 grein hegningarlaga.

Allt finnst Láru þetta augljóslega hluti af einum og sama glæpnum, glæp sem er reyndar ekki til í höfðinu á neinum öðrum en Ástu Ragnheiði og Helga Bernódussyni.

Að okkar eigin skrifum hér á síðunni undanskildum (blogg í beinni hér og samantekt fyrsta dagsins hér) mælum við með ýmsu sem birtist á netmiðlum í dag. Hér að neðan eru hlekkir inn á eitthvað af því áhugaverðasta.

Grein um málið í breska dagblaðinu the Guardian birtist í morgun: ‘Reykjavik Nine’ go on trial in Iceland over 2008 storming of parliament

Andrej Hunko, þingmaður Die Linke í Þýskalandi, gaf í dag út yfirlýsingu í tilefni af réttarhöldunum og af nýlegum fréttum af veru breska lögreglunjósnarans Mark Kennedy hér á landi. Yfirlýsinguna sendi Hunko á alla alþingismenn sem og innanríkisráðuneytið. Sjá frétt Morgunblaðsins um málið hér: Uppreisn glæpavædd með réttarhöldum

Vefútgáfa tímaritsins Reykjavík Grapevine birti frétt af yfirheyrslum dagsins í dag, með áherslu á hversu stuttur bútur úr eftirlitsmyndavélum Alþingis var varðveittur og beitt sem sönnunargagni í málinu: Reykjavík Nine Trial – Evidence Destroyed

Þessi stutti bútur, skorturinn á frekari myndböndum úr eftirlitsmyndavélum Alþingis, og óútskýrð ákvörðun yfirþingvarðar um að geyma ekki stærri bút af efni eftirlitsvélarinnar, virtust vera frétt fréttanna hvað dómsmálið varðar og voru kvöldfréttir Stöðvar 2 gott dæmi um þá umfjöllun.

Á vefsíðunni Pressunni var greint frá tveimur sérstaklega áhugaverðum punktum sem ekki komu fram annar staðar. Í fyrsta lagi, að tugir lögreglumanna, vopnaðir kylfum og klæddir höggvestum, hafi verið í og við héraðsdóm. Þeir hafi annars vegar verið í bakherbergi dómssalarins og hins vegar í rútu við botn Hverfisgötu. Í öðru lagi, að þeir starfsmenn Alþingi sem báru vitni í dag hafi allir haft á sér heyrnatól tengd talstöðvarkerfi þingins, allan tíman á meðan þeir báru vitni. Sjá alla frétt Pressunnar hér.

Vefsíðan Vísir birti fjölda frétta um réttarhöldin og litla samantekt í lok dagsins. Vefsíða Morgunblaðsins gerði hið sama og birti einnig ítarlega samantekt á vefsíðu Morgunblaðsins. Blaðamaður Vísis benti á þann viðhorfsmun sem birtist honum í réttarsalnum, annars vegar hjá sakborningum og hins vegar vitnum, með því að vitna beint í orð eins þingvarðarins um meinta framkomu nímenninganna: „Þau brutu allar reglur, með klæðaburði sínum og framkomu.“

Vefritið Smugan gerði svo hópnum sem að þessari síðu starfar þessa dagana ágætis skil með langri frétt sem sjá má hér.

Jónas Kristjánsson var meðal þeirra sem létu í sér heyra í dag, skrifaði stutta og skarpa greiningu á réttarhöldunum undir fyrirsögninni: Myndeyðing og búktal hjá Pétri

Að lok sagði Jóhanna Sigurðardóttir, forsætisráðherra, á Fésbókarsíðu sinni að sér þætti „dapurlegt að einu réttarhöldin í tengslum við hrunið sem eithvað kveður að enn um sinn, séu vegna 9 menninganna“. Birni Bjarnasyni, fyrrum dóms- og kirkjumálaráðherra, var ekki skemmt við ummæli Jóhönnu og sagði á vefsíðu sinni að hún reyndi að draga að sér athygli með „fésbókarfærslum sem gera illt verra eða sýna ótrúlegt dómgreindarleysi“.

Hvert einasta sæti var setið í héraðsdómi Reykjavíkur á fyrsta degi réttarhaldanna.
Færri komust að en vildu. (Mynd: DV.is)

og ekkert netsamband gera okkur erfitt fyrir í blogginu. Á meðan hlaupum við á milli með upplýsingar og bloggum yfir götuna!

Lýsingin á réttarhaldinu og vitnaleiðslum verður eins nærri því að vera orðrétt og við komumst. Til að spara tíma og vinnu eru spurningar saksóknara merktar sér með bókstaf, [S] eða [L] (fyrir Lára!)  og spurningar verjenda allar merktar [V], fyrir verjandi – nema sumar spurningar Ragnars, sem hefur sig langmest frammi af verjendum, en spurningar hans eru yfirleitt auðkenndar sér. Svör sakborninga eru síðan merkt upphafsstaf þeirra, eða nafni.

Þó við séum með risavaxið teymi bloggara í vinnu við að halda úti þessari síðu (tvo í tæknideild, tvo í þýðingum, tvo í innslætti í réttarsalnum og einn í uppfærslu á íslensku síðunni – samtals sjö manns, “sjömenningar”?) er ekki alveg víst að allt gangi snurðulaust fyrir sig – þannig að við biðjum fólk um að sýna okkur þolinmæði!

Aðalmeðferðin í máli ríkisins gegn níumenningunum fer fram í héraðsdómi Reykjavíkur næstu þrjá daga, 18., 19. og 20. janúar. Dagskráin er nokkurn vegin sem hér segir:

Fyrsti dagurinn 18. janúar verður notaður til að yfirheyra ákærðu og kemur Ragnheiður Briem fyrst fyrir dóminn en að öðru leyti koma ákærðu fyrir eftir stafrófsröð sbr. fundargerð. Áður en yfirheyrslur hefjast um morguninn eða kl. 08:30 verður farið á vettvang í alþingishúsið til að huga að aðstæðum. Gert er ráð fyrir því að yfirheyrslurnar standi yfir til um 17:00.

Jafnskjótt og Ragnheiður Briem hefur gefið skýrslu er henni heimilt að vera í réttarsalnum eða fara, sama á við um aðra ákærðu þ.e. þeim er ekki heimilt að vera inni í réttarsalnum fyrr en þeir hafa gefið skýrslu um málið. Vitni mega heldur ekki vera í dómsal fyrr en eftir að þeir hafa gefið skýrslu.

Annar dagurinn 19. janúar fer í yfirheyrslur yfir vitnum en þau eru 31 talsins, bæði frá ákæruvaldinu og sakborningunum. Yfirheyrslurnar hefjast kl. 09:15 og standa yfir til um 19:00.

Á þriðja degi hinn 20. janúar verður málið munnlega flutt og hefst það með Láru V. Júlíusdóttur, saksóknara, sem áætlar ræðutíma sinn tvær klukkustundir. Á eftir henni tala verjendur og geta talið í svipaðan tíma.

Dómarar og dómstjóri hafa ekki sýnt því nokkurn áhuga á að koma til móts við mögulegan fjölda þess fólks sem vill fylgjast með réttarhöldunum. Í fyrirtökum málsins síðasta árið hafa oft yfir 100 manns mætt á staðinn og viljað komast inn í dómsalinn. Í kjölfarið hefur lögreglumönnum sífellt fjölgað við fyrirtökur í málinu, handtekið fólk, beitt ofbeldi og meira að segja meinað sakborningum að komast inn í dómsalinn. Það má benda á að héraðsdómur Reykjaness hefur tilkynnt að komið verði til móts við svipaðar kröfur fólks sem vill verða viðstatt réttarhöld í morðmáli sem tekið verður fyrir á næstunni.

Hér á síðunni verður bloggað beint úr réttarsalnum.

Vefsíðunni barst eftirfarandi tilkynning frá Berlín:

Stuðningshópur nímenningana í Berlín vill koma á framfæri tilkynningu um röð fjölbreyttra atburða sem fram munu fara í Berlín og nágrenni. Atburðirnir fara fram næstu vikur og hugsanlega mánuði ljúki réttarhöldunum ekki fljótt og með viðeigandi hætti. Hópurinn sem samanstendur mestmegnis af heimamönnum sem áttu frumkvæði að samstöðu við níumenningana kemur til með að hefja röðina á upplýsingafundi. Sá verður haldinn þriðjudaginn 18. janúar klukkan níu um kvöld við Kotti í Kreuzberg, þar er um að ræða upplýsingafund og pallborðsumræður. Einnig verða næstu skref rædd, meðal annars hvernig baklandið í Berlín brygðist við sakfellingu níumenningana og annað því tengt. Gestur í pallborðsumræðum verður listamaðurinn Wolfgang Muller.

Fyrir þá sem verða á staðnum eða vilja senda aðila á fundinn er adressan: Eis36 am Kotti (Kottbusser Tor), Adalbertstrasse 96, Kreuzberg, Berlin. Og sem fyrr seigir, 18. janúar klukkan 21:00.

Þetta var allt og sumt í bili, frekari uppákomur verða tilkynntar á þessari vefsíðu þegar tímasetningar og adressur liggja staðfestar fyrir.

Með óvenju hörðum kveðjum frá Berlínarhópnum.

Eftirfarandi grein eftir Einar Steingrímsson birtist í Fréttablaðinu, miðvikudaginn 12. janúar 2011.

Vanhæfur saksóknari – vond ákæra

Það er nöturlegt að í einu af fyrstu sakamálunum í kjölfar hrunsins, þar sem aðalmeðferð fer fram í næstu viku, eru það ekki hrunvaldar sem dregnir eru fyrir dóm heldur níu mótmælendur, ákærðir fyrir glæp sem aldrei var framinn.

Lára V. Júlíusdóttir er settur saksóknari í Nímenningamálinu. Hún tók að sér starfið þótt hún hafi talsverð tengsl við Alþingi, sem er meintur brotaþoli. Lára sat á Alþingi (sem varamaður) á árunum 1987-90, og hún er kjörin af Alþingi sem formaður bankaráðs Seðlabankans. Lára skrifaði líka skrifstofustjóra Alþingis og “pantaði” kæru vegna húsbrots, því annars væri ekki hægt að ákæra fyrir það. Það er því fráleitt að segja að hún sé óháð Alþingi.

Ef til vill veldur ofangreint ekki því að Lára sé sjálfkrafa vanhæf, en samkvæmt lögum er saksóknari vanhæfur ef “fyrir hendi eru önnur atvik eða aðstæður sem eru fallnar til þess að draga óhlutdrægni hans með réttu í efa.” Þar sem hér er um ákaflega umdeilt mál að ræða var vanhugsað af Láru að taka það að sér; grunsemdirnar um að hún sé fyrirfram hliðholl öðrum málsaðila munu aldrei hverfa, og það mun veikja traust almennings á réttarkerfinu.

Það bætir ekki úr skák að Lára ákvað, í trássi við niðurstöðu lögreglurannsóknar á málinu, að ákæra á grundvelli 100. greinar almennra hegningarlaga, sem fjallar um tilraunir til valdaráns, enda eru viðurlög að lágmarki eins árs fangelsi. Þessi ákæra er glórulaus, enda ljóst að ekkert slíkt vakti fyrir sakborningum, hvað þá að þeir hafi haft nokkra möguleika á að ógna “sjálfræði” Alþingis. Það er erfitt að sjá þessa ákæru sem annað en heiftarlega árás ríkisvaldsins á frelsi til mótmæla, enda er ákæran sjálf til þess fallin að hræða fólk frá því að neyta mótmælaréttar síns. Yrði sakfellt verður það eitt ljótasta dómsmorðið í íslenskri réttarsögu.

Lára hefði aldrei átt að taka að sér saksókn í málinu vegna vanhæfis síns. Úr því sem komið er getur hún bara gert eitt til að forðast að setja ljótan blett á íslenska réttarkerfið, nefnilega að draga ákærurnar til baka. Geri hún það ekki mun þetta mál varpa ævarandi skugga á lögmannsheiður hennar.